Strings – instrumenty smyczkowe w TOTO – James Newton Howard

Teksty z drugiego wydania tej płyty

In 1983, James Newton Howard, David Paich, and Steve Porcaro demonstrated the then „new” Yamaha DX-7 synthesizer for the National Association of Music Merchants (NAMM) show and convention in Anaheim, CA. In the audience were Sheffield engineers Doug Sax and Bill Schnee, who upon hearing the incredible virtuosity and innovation of the electronic music, concluded that Sheffield Lab should be a part of this new technology and capture it direct-to-disc.

That decision turned into more than 9 months of scheduling, 3 days of recording, and 26 minutes of incredible music. Short, but sweet: Sheffield’s direct disc recording process required that a master lacquer be cut with much wider grooves than conventional recordings to capture the extraordinarily wide dynamic range of the sessions’ output. This purist technique produced an LP of astonishing sonics, and an instant audiophile classic. Listeners had never heard such color, warmth, and depth from electronic music!

During the sessions, Sheffield ran four cutting lathes (on which the pitch was manually controlled!), plus the finest digital and analog tape and machines available. This version is from our analog source tape that has been remastered to the 20-bit format, and highlights our new 20+→16 Ultra Matrix Processing.

The only acoustic elements on the album were the drums of Jeff Porcaro, the percussion of his father, Joe Porcaro, and a grand piano played by David Paich. All the other sounds were produced by an elaborate layering of 9 separate Yamaha DX-7, DX-9 and GS1 synthesizers, all played, mixed and recorded live to two-track! This lineup represented a landmark break from Sheffield’s traditional instrumentation, as you will read in the following text from Doug Sax, reproduced from his liner notes to the original direct disc LP.

My distrust of things new is the result of my experience – not merely my advancing age. Particularly in matters audio, I have found so many examples of the new and improved to be inferior to the old and obsolete that I am forced to remind myself, „Just because it’s new doesn’t mean it’s bad.” When Bill Schnee came to me in early January ’83 exclaiming that he had „something new” for Sheffield to record, I exhibited cautious enthusiasm – cautious because it was new, and enthusiastic because I know him to possess impeccable taste in music. „Yamaha has developed a new series of digital synthesizers and has commissioned James Newton Howard, David Paich, and Steve Porcaro to compose and demonstrate new music on these instruments at the NAMM convention in Anaheim.” „Just electronic instruments?” I squeaked. „No,” consoled Schnee, „they’re going to have Jeff Porcaro on drums and a percussionist.” „Anaheim?” I whimpered. „I’ll drive,” said Schnee.

As we approached Anaheim I started to think that this could be real good. I had met James nine years ago when he came to try a piano I had. He was unimpressed with the piano, but I was surely impressed with his playing. Since then his rise in our industry as musician, composer, arranger, and record producer has been swift and deserved. Many seek his talents, not the least being the group Toto. That group, formed of Hollywood studio musicians of which David, Steve, and Jeff are key members, has achieved great commercial and artistic success, and has proven that these prized artists are masters at creating music in the layered multi-track idiom. Twenty-four tracks to them are great for demos, but 48 tracks are the minimum necessary when you’re really getting serious. I was anxious to hear what they would produce under live conditions.

I was stunned. Schnee exulted, „This is new (that word again) and important music – it would make a great Sheffield Lab record.” I agreed. More than exciting and inventive, I was most of all bowled over by a special feel and propulsion that defied you to not move your body. It was agreed by all that a Sheffield Lab record should be made of this music.

Actually getting these guys into the studio proved to be another matter. Their bodies are being fought over by record companies searching for producers; producers looking for that special musical touch for their artists; and artists seeking out hit tunes. Not only can’t you get them on the phone, you can’t even get their managers on the phone. A May recording date was set and later cancelled. „Got to get out our new Toto album.” „I can do it in July, but David will be in London.” „James will be tied up producing a new album.” Schnee pushed and shoved, „Sheffield has got to have a new album for the January ’84 CES in Las Vegas. The last possible moment that we can record and still make that deadline is December 16th.” „O.K.” comes the word through channels, „we’ll give you one weekend.” „Sax, you’re not even excited,” marvelled Schnee. „When they are all in the studio,” I snorted, „and I can lock the doors from the outside, then I’m going to be real excited.”

Now the phone calls started in a flurry, but this time they were trying to reach us – even their manager was calling. Bill met regularly with Steve Haselton, our chief engineer, outlining what he would need. Haselton sweated over our new 32 channel console, little realizing we would be using every inch of it.

The sessions started as planned, with everyone on time. David, James, and Steve were surrounded with DX7’s and GS1’s, Yamahas all. Jeff was armed with his usual drum set (all that he will ever need) and a bunch of extra drum heads. Father Joe Porcaro quietly unloaded boxes of percussion instruments and lent the whole project an air of serenity. A veritable jungle of cords finally got everyone patched into the console.

It should be pointed out that every sound you hear on this album is being produced by the synthesizers, with the exception of the percussion and drums. All of the various colors are pre-set on the synthesizer in the same manner that various stops can be set on a church organ. Schnee would have the task of learning the music, who was playing each line, and on which of his synthesizers he was playing it. His face was grim as the session started in earnest. „Bring up that solo,” I pleaded. Schnee looked down at the console in agony, and barked, „When I find out who is playing it, and which input it is on, you’ll get it.” I left the recording booth for the sanctity of the disc cutting room and didn’t return until the record was over. Bill and his faithful engineering companion Jack Joseph Puig thanked me later for my absence.

One of the synthesizers developed amnesia in its pre-set box, and a replacement had to be found and programmed. AC cords mysteriously became unplugged, and occasional buzzes and wheezes would develop. Our serenity was going fast, but slowly things became refined and finalized. „More backbeat,” hollers David, „this song floats on the backbeat.” Schnee looks pained. „I need more of that harmony figure,” suggests James. Schnee nods. Mike Reese has the chore of putting this energy onto the disc and mumbles something about failing deodorant pads.

All of a sudden side one is done, it is on the disc, and everyone likes the playback. On to side two and rehearsal. Take one is for familiarization. After the second pass I know we have a record. I enter the control room, champagne in hand, and suggest we all go home. James looks at me with disdain, „It’s not as good a feel as side one.” Steve agrees, Jeff agrees. I fade back to the lathe room. One more pass, Mike gets it on the disc, everyone smiles and I get a pie in the face.

Although we’ve made twenty-five direct to disc records, Lincoln and I both agree that we have never had a more competent or exciting group of musicians to work with. More than just sterling musicians, they are creative. This is their music, from their heads. Truly an L.A. effort, born and bred. New instruments making new sounds. New music, young musicians, reference standard feel, remarkable playing. Who says new ain’t better?

Tłumaczenie na polski:

W 1983 roku James Newton Howard, David Paich i Steve Porcaro zaprezentowali wówczas „nowy” syntezator Yamaha DX-7 na pokazie i konwencji National Association of Music Merchants (NAMM) w Anaheim w Kalifornii. Wśród publiczności byli inżynierowie Sheffield – Doug Sax i Bill Schnee, którzy po usłyszeniu niesamowitej wirtuozerii i innowacyjności muzyki elektronicznej doszli do wniosku, że Sheffield Lab powinien być częścią tej nowej technologii i uchwycić ją metodą bezpośredniego nagrania na płytę.

Ta decyzja przerodziła się w ponad 9 miesięcy planowania, 3 dni nagrań i 26 minut niesamowitej muzyki. Krótko, ale intensywnie: proces nagrywania bezpośredniego Sheffield Lab wymagał, aby główna płyta lakierowa była cięta ze znacznie szerszymi rowkami niż konwencjonalne nagrania, by uchwycić nadzwyczajnie szeroki zakres dynamiki sesji. Ta purystyczna technika stworzyła LP o zadziwiającej jakości dźwięku i natychmiastową audiofilską klasykę. Słuchacze nigdy wcześniej nie słyszeli takiego kolorytu, ciepła i głębi w muzyce elektronicznej!

Podczas sesji Sheffield uruchomił cztery tokarki do cięcia płyt (na których wysokość tonu była kontrolowana ręcznie!), a także najlepsze dostępne cyfrowe i analogowe magnetofony i urządzenia. Ta wersja pochodzi z naszej analogowej taśmy źródłowej, która została zremasterowana do formatu 20-bitowego i wykorzystuje nasz nowy proces Ultra Matrix Processing 20+→16.

Jedynymi akustycznymi elementami na albumie były perkusja Jeffa Porcaro, instrumenty perkusyjne jego ojca Joe Porcaro oraz fortepian koncertowy, na którym grał David Paich. Wszystkie pozostałe dźwięki zostały wytworzone przez rozbudowane warstwienie 9 oddzielnych syntezatorów Yamaha DX-7, DX-9 i GS1, wszystkie grane, miksowane i nagrywane na żywo na dwie ścieżki! Ten skład reprezentował przełomowe odejście od tradycyjnej instrumentacji Sheffield, o czym przeczytasz w poniższym tekście Douga Saxa, odtworzonym z jego notki do oryginalnego wydania LP nagranego bezpośrednio na płytę.

# Wspomnienie producenta z nagrań płyty.

*Doug Sax, styczeń 1984*

—

Moja nieufność wobec nowości jest wynikiem doświadczenia – nie tylko podeszłego wieku. Szczególnie w kwestiach audio, spotkałem tak wiele przykładów, gdy to, co nowe i ulepszone, okazywało się gorsze od starego i przestarzałego, że jestem zmuszony przypominać sobie: „To, że jest nowe, nie znaczy, że jest złe.”

Kiedy Bill Schnee przyszedł do mnie na początku stycznia ’83, wykrzykując, że ma „coś nowego” do nagrania dla Sheffield, okazałem ostrożny entuzjazm – ostrożny, bo to było nowe, a entuzjastyczny, bo wiem, że posiada nienaganny gust muzyczny.

„Yamaha opracowała nową serię cyfrowych syntezatorów i zleciła Jamesowi Newtonowi Howardowi, Davidowi Paichowi i Steve’owi Porcaro skomponowanie i zademonstrowanie nowej muzyki na tych instrumentach na konwencji NAMM w Anaheim.”

„Same instrumenty elektroniczne?” – pisnąłem.

„Nie,” pocieszył Schnee, „będą mieli Jeffa Porcaro na perkusji i perkussionistę.”

„Anaheim?” – jęknąłem.

„Ja poprowadzę,” powiedział Schnee.

—

Gdy zbliżaliśmy się do Anaheim, zacząłem myśleć, że to może być naprawdę dobre. Poznałem Jamesa dziewięć lat temu, gdy przyszedł wypróbować fortepian, który miałem. Nie zrobił na nim wrażenia fortepian, ale ja z pewnością byłem pod wrażeniem jego gry.

Od tamtej pory jego kariera w naszej branży jako muzyka, kompozytora, aranżera i producenta nagrań była szybka i zasłużona. Wielu poszukuje jego talentów, nie mniej niż zespołu Toto. Ta grupa, złożona z hollywodzkich muzyków studyjnych, których kluczowymi członkami są David, Steve i Jeff, osiągnęła wielki sukces komercyjny i artystyczny oraz udowodniła, że ci cenieni artyści są mistrzami w tworzeniu muzyki w wielościeżkowym idiomie. Dwadzieścia cztery ścieżki dla nich są świetne do dem, ale 48 ścieżek to minimum, gdy naprawdę robi się poważnie. Byłem ciekaw, co wyprodukują w warunkach koncertowych.

Byłem oszołomiony. Schnee triumfował: „To jest nowa (znowu to słowo) i ważna muzyka – zrobiłaby świetną płytę Sheffield Lab.” Zgodziłem się. Bardziej niż ekscytujące i pomysłowe, najbardziej powalił mnie ten szczególny feeling i napęd, który nie pozwalał ci nie ruszać ciałem. Wszyscy zgodzili się, że z tej muzyki powinna powstać płyta Sheffield Lab.

Ściągnięcie tych chłopaków do studia okazało się zupełnie inną sprawą. Ich osoby są rozrywane przez wytwórnie płytowe szukające producentów; producentów szukających tego specjalnego muzycznego dotyku dla swoich artystów; i artystów poszukujących przebojów. Nie tylko nie możesz się do nich dodzwonić – nie możesz się nawet dodzwonić do ich menedżerów. Majowa data nagrania została ustalona, a potem odwołana.

„Musimy wydać nasz nowy album Toto.”

„Mogę to zrobić w lipcu, ale David będzie w Londynie.”

„James będzie zajęty produkcją nowego albumu.”

Schnee naciskał: „Sheffield musi mieć nowy album na styczniowe targi CES ’84 w Las Vegas. Najpóźniejszy możliwy termin nagrania, żeby jeszcze zdążyć, to 16 grudnia.”

„O.K.” – przyszła odpowiedź przez kanały – „dajemy wam jeden weekend.”

„Sax, nawet nie jesteś podekscytowany,” zdziwił się Schnee.

„Kiedy wszyscy będą w studiu,” prychnąłem, „i będę mógł zamknąć drzwi od zewnątrz, wtedy będę naprawdę podekscytowany.”

—

Teraz telefony posypały się lawinowo, ale tym razem to oni próbowali się do nas dodzwonić – nawet ich menedżer dzwonił. Bill regularnie spotykał się ze Steve’em Haseltonem, naszym głównym inżynierem, omawiając, czego będzie potrzebował. Haselton pocił się nad naszą nową 32-kanałową konsoletą, nie zdając sobie sprawy, że wykorzystamy każdy jej centymetr.

Sesje rozpoczęły się zgodnie z planem, wszyscy na czas. David, James i Steve byli otoczeni przez DX7 i GS1 – same Yamahy. Jeff był uzbrojony w swój zwykły zestaw perkusyjny (wszystko, czego kiedykolwiek będzie potrzebował) i zapas naciągów. Ojciec Joe Porcaro spokojnie wyładowywał pudła z instrumentami perkusyjnymi, nadając całemu projektowi aurę spokoju. Prawdziwa dżungla kabli w końcu połączyła wszystkich z konsoletą.

Należy podkreślić, że każdy dźwięk, który słyszysz na tym albumie, jest wytwarzany przez syntezatory, z wyjątkiem perkusji i instrumentów perkusyjnych. Wszystkie różnorodne barwy są zaprogramowane w syntezatorze w ten sam sposób, w jaki różne rejestry można ustawić w organach kościelnych. Schnee miał zadanie nauczyć się muzyki, kto grał którą partię i na którym ze swoich syntezatorów ją grał. Jego twarz była ponura, gdy sesja zaczęła się na dobre. „Podgłośnij to solo,” błagałem. Schnee spojrzał na konsoletę w agonii i warknął: „Kiedy dowiem się, kto to gra i na którym jest wejściu, dostaniesz je.” Opuściłem kabinę nagraniową dla świętości pokoju do cięcia płyt i nie wróciłem, aż nagranie się skończyło. Bill i jego wierny towarzysz inżynieryjny Jack Joseph Puig podziękowali mi później za moją nieobecność.

—

Jeden z syntezatorów dostał amnezji w skrzynce z presetami i trzeba było znaleźć i zaprogramować zamiennik. Kable zasilające tajemniczo się odłączały, a od czasu do czasu pojawiały się brzęki i świsty. Nasz spokój szybko się ulatniał, ale powoli wszystko się dopracowywało i finalizowało.

„Więcej backbeatu,” wołał David, „ten kawałek unosi się na backbeacie.”

Schnee wyglądał na cierpiącego.

„Potrzebuję więcej tej harmonicznej figury,” sugerował James.

Schnee skinął głową.

Mike Reese miał zadanie przeniesienia tej energii na płytę i mruczał coś o zawodzących wkładkach od dezodorantu.

—

Nagle strona pierwsza skończona, jest na płycie i wszystkim podoba się odsłuch. Dalej do strony drugiej i prób. Pierwszy dubel jest na oswojenie. Po drugim przejściu wiem, że mamy płytę.

Wchodzę do pokoju kontrolnego z szampanem w ręku i sugeruję, żebyśmy wszyscy poszli do domu.

James patrzy na mnie z pogardą: „Nie ma tak dobrego feelingu jak strona pierwsza.”

Steve się zgadza, Jeff się zgadza. Wycofuję się do pomieszczenia z tłoczarką. Jeszcze jedno przejście, Mike nagrywa to na płytę, wszyscy się uśmiechają, a ja dostaję ciastem w twarz.

Chociaż zrobiliśmy dwadzieścia pięć nagrań bezpośrednich na płytę, zarówno Lincoln, jak i ja zgadzamy się, że nigdy nie mieliśmy bardziej kompetentnej ani ekscytującej grupy muzyków do współpracy.

To więcej niż tylko wyśmienici muzycy – oni są kreatywni. To jest ich muzyka, z ich głów. Prawdziwe dzieło z L.A., tam zrodzone i wychowane. Nowe instrumenty wytwarzające nowe dźwięki. Nowa muzyka, młodzi muzycy, wzorcowy feeling, niezwykła gra.

Kto mówi, że nowe nie jest lepsze?

**— Doug Sax**
*Styczeń 1984*